Candy's profile:: Motto In Mind ::PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
:: Motto In Mind ::การได้ลงมือทำความฝันของตัวเองให้เป็นจริงและใช้ชีวิตกับสิ่งนั้นอย่างเป็นสุข คือความหมายของการมีชีวิต |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Music heal the world
สุดยอดอ่ะ
|
June 09 , but sth must not be gone with the wind.สายลม
...
พัดมา
แล้วก็
พัดไป
...
เราต่างรู้ดี
แม้สายลมจะทำให้เราอบอุ่น
เหน็บหนาว
สดชื่น
เพิ่มความสุข
และเติมความทรงจำให้เรามากเพียงใด
แต่สุดท้าย
สายลม
...
...ก็ผ่านมา
เพียงเพื่อ
ผ่านไป...
...เท่านั้นจริงๆ... May 25 Enlightenชีวิตตอนนี้คลุกอยู่กับละครเวทีอีกครั้งสมดังความตั้งใจ
ตอนเรียนมหาลัย 4 ปีไม่เคยเลยที่จะได้เป็นนักแสดง ทำแต่เทคนิค จับแผงเฟดไฟเฟดซาวด์
ปีไหนที่ไม่ได้เฟดเองก็ยังอุตส่าห์ได้เป็น ผกก เทคนิค แก้ปัญหาที่มันอาจเกิดขึ้น (ซึ่งมันก็เกิดขึ้นจริงๆซะด้วย)
เรารู้ตัวดีว่าอยากเล่นละครมาตลอด แต่ไม่เคยได้เล่นเลย อาจเป็นเพราะไม่มีบทที่เหมาะกับเราก็เป็นได้
พอจบมหาลัยมาก็ตั้งใจมากว่ากูต้องเล่นละครให้ได้ ซักที่เหอะ อยากได้ประสบการณ์ในการเป็นนักแสดงมาก
อยากจะอยู่ท่ามกลางแสงไฟ อยากมากตลอดเวลา เป็นความปรารถนาที่ไม่กล้าที่จะพูดออกมาดังๆ
ตอนนี้ได้เล่นละครแล้ว
เป็นละครเวทีในเทศกาลละครสั้นครั้งที่ 2 ของหน้ากากเปลือย
ตอนที่ออดิชั่นผ่านได้บทมาก็ดีใจ๊ดีใจ
พอเข้าโปรดักชั่นไปได้อาทิตย์นึงเริ่มเห็นละว่ากูต้องไม่สนุกกับโปรฯนี้แน่ๆ
ทุกอย่างดูขัดจิตขัดใจไปหมด ไล่มันตั้งแต่ผู้กำกับ เพื่อนนักแสดงด้วยกัน จนถึงกระบวนการทำงาน
จำได้ว่าตัวเองอารมณ์เสียมาก และไม่แฮปปี้เลยกับการไปซ้อมละคร
ปัญหาทุกอย่างกูเก็บไว้ในใจ เอามาระบายกับเพื่อนกับแฟนตลอดเวลา
เวลาผ่านไปเกือบเดือน (โปรดักชั่นนี้ซ้อม 2 เดือน แต่เดือนแรกซ้อมแหว่งๆวินๆเพราะปัญหาเรื่องเวลาไม่ตรงกัน)
เราถึงจะเริ่มรู้สึกตัวว่า กูวิเศษมาจากไหนเหรอ
เริ่มถามตัวเองจริงๆว่า มาทำละครนี่ต้องการอะไรกันแน่
คำตอบคือ กูอยากเล่น กูอยากได้ประสบการณ์ และกูรักละครสุดจิตสุดใจ
แล้วทำไมกูถึงสร้างปัญหาให้ตัวเองปวดกบาลตลอดเวลา
ทำไมต้องขัดใจถ้าผู้กำกับเค้าจะทำงานผิดไปจากที่เราคาดหวัง
ทำไมต้องไปตัดสินว่าอันนี้ถูก อันนี้ผิด ...มึงเก่งมากเลยว่างั้น ถึงกล้าไปตัดสินคนอื่น
ก็ในเมื่อแต่ละคนมันมาจากคนละที่ แต่ละคนพก 'ของ' ของตัวเองมา
แล้ว 'ของ' ที่กูมีนี่มันดีเด่มากมายแค่ไหนเหรอ
ในเมื่อละครเวทีมันเป็นเรื่องของมนุษย์ล้วนๆ เราต้องทำงานกับคนร้อยพ่อพันแม่
รู้จักเคารพความคิดคนอื่นหน่อยดีไหม?
พอ enlighten ปุ๊บ รู้สึกสมองโล่งขึ้นมากมากมากเลยจริงๆ
พอแล้ว กูเลิกคาดหวัง
กลับมามองตัวเอง เราก็คงทำให้คนอื่นเค้าผิดหวังไปเยอะเหมือนกัน
เราก็ไม่ได้เก่ง ไม่ได้เลิศไปกว่าใคร
หนำซ้ำยังอีโก้สูง เซลฟ์ แรง
และคงทำให้คนที่ทำงานด้วยต้องหนักใจไม่น้อย เพียงแต่เค้าไม่ได้พูดออกมา
เราเริ่มเอา 'ของ' ที่ตัวเองมีออกไปทีละชิ้น
โยนอีโก้ออกไปบ้าง
ถ้ายังจองหองต่อไป ละครแม่งไม่รอดแน่
เราต้องรู้ตัวเองว่า "หน้าที่" และ "บทบาท" ของเราคืออะไร
รู้แล้วทำมันซะ อย่าสะเออะไปทำอย่างอื่น ทำงานของตัวเองให้ดีก่อนเถอะ
เคยคุยกับรุ่นพี่ละครที่นับถือคนนึง วีนให้เค้าฟังว่า
"นี่เราไปช่วยทำความฝันของคนอื่นนะ ทำไมเราต้องมาประสาทแดกกับเรื่องพวกนี้ด้วย"
พี่เค้าตอบกลับมาว่า
"แต่พี่เชื่อว่าในความฝันของคนอื่น มันมีความฝันของแกรวมอยู่ด้วย"
เออ ประโยคเดียว จบเลย
จบจริงๆ ปัญหาทุกอย่าง กูเลิกคิดละ
เหมือนมีน้ำเย็นๆราดลงหัวให้ได้สติ ว่าจริงๆแล้วกูรักละครนี่หว่า
กูเลือกที่จะเดินเข้ามาทำเอง
แล้วอะไรล่ะที่ทำให้กูทุกข์ทรมานอย่างนี้
...ตัวกูเองล้วนๆ กูสร้างปัญหาเอง คิดเอง ประสาทเองหมดเลย...
จบ
เราไม่ได้ดีไปกว่าใคร
เคารพคนอื่นบ้าง อย่าเหวี่ยงให้มันมากนัก
เปิดใจเรียนรู้อะไรใหม่ๆบ้าง ฟังเค้าบ้างถ้าอยากจะพัฒนา
เราเป็นแค่ปุถุชนทั่วไป เป็นน้องใหม่ในโลกจริง
เราไม่ได้อยู่ในทับแก้วอีกต่อไปแล้ว
ถึงเวลาตื่นเสียที
...
ละครเล่นมาแล้ว 6 รอบ
ตั้งแต่ รอบ 1 ทุ่ม วันพฤหัส ศุกร์ และ เสาร์ อาทิตย์ ที่เล่นบ่าย 2 เพิ่มมาอีกรอบนึง
ทุกรอบก่อนจะเดินเข้าไปสู่ความมืดเพื่อลืมตาตื่นท่ามกลางแสงไฟและพบว่าตัวเองกำลังเผชิญกับโลกในละคร
โลกที่มีคนดูนั่งรอดูสารที่เรากำลังจะส่งออกไปอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตรนี่เอง
ฉันประนมมือ หลับตา
และขอบคุณครูละครทุกท่านที่สั่งสอนฉันมา
ขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในทับแก้วที่ปกปักรักษาฉันและเพื่อนละครให้ได้ใช้ชีวิตอยู่กับละครอย่างเป็นสุข
นึกถึงความเงียบงันในโรงละครทรงพล และกระเบื้องเย็นๆในเอ 4
นึกถึงเพื่อนละครอันเป็นที่รักที่เติบโตและเรียนรู้ความหมายของชีวิตมาด้วยกัน
ร้องเพลง Santa lucia ในใจ 1 รอบ
และนึกถึงอาจารย์ศิลป์ พีระศรี ที่ทำให้มี 'ศิลปากร'
ถ้าไม่มีทุกผู้ทุกสิ่งเหล่านี้ ฉันคงไม่มีวันนี้ และไม่มีวันคิดได้แบบนี้
...
แล้วฉันก็ก้าวเท้าไปสู่โลกอีกใบบนเวที
May 22 Invisible handเหตุใดฝนจึงหล่นจากฟ้าในเวลาเดิมๆ
แล้วใครเล่าที่เป็นผู้กำหนดว่าชีวิตของเราจะเป็นไปในทิศทางไหน
ชั่วขณะหนึ่งเราพบกับความรุ่งโรจน์
หากเพียงวินาทีถัดไป ข่าวร้ายอาจถาโถมเข้าใส่ดังพายุ
เหตุใดน้ำในเครื่องชงกาแฟถึงไม่ร้อน ทั้งที่สวิตช์ก็เปิดอยู่
แล้วทำไมพื้นปาร์เก้ที่สูงจากพื้นดิน 9 ชั้นจึงลั่นได้เล่า เมื่อน้ำสักหยดหาได้ซึมลงในเนื้อไม้ไม่
คำถามมากมาย เหตุการณ์ซ้ำซาก และเรื่องราวไร้สาระ
.
.
.
ฉันเพียงแต่สงสัยว่า หรือแท้จริงแล้วเราล้วนเป็นเพียงแค่ตุ๊กตาล้มลุก...
ชีวิตคือการเลือกจริงๆหรือเปล่า?
May 17 เกิดเป็นโอเล่มันลำบากอัธยาศัยดี
ร่าเริง
มั่นใจ
เปิดเผย
เข้ากับผู้อื่นได้ง่าย
ยิ้มเก่ง
มองตาคู่สนทนา
ขี้เหงา
ชอบปาร์ตี้
ชอบอยู่ท่ามกลางผู้คน
รักอิสระ
สามารถไปไหนมาไหนเองคนเดียวได้
คุณสมบัติเหล่านี้อยู่ในตัวฉัน
และมันทำให้หลายคนเข้าใจว่า
- เรากำลังจ้องจะงาบผู้ชายของเค้าอยู่
- เราเจ้าชู้...โอเค อาจจะจริงบ้าง
- และที่แย่คือ ผู้ชายบางคนก็คิดว่านี่คือการให้ท่า
ไม่ใช่นะ ไม่ใช่ว่ะ ไม่ใช่เลย
ผิดตรงไหนเหรอที่เป็นคนเปิดเผยและคุยกับใครก็ได้น่ะ?
ทำไมต้องคิดมาก คิดลึก ไปกันใหญ่ด้วย
- ฉันไม่ยุ่งกับผู้ชายของคนอื่น -
- และต่อให้คุณยังไม่มีใคร การที่ฉันสนิทสนมกับคุณภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง
มันก็ไม่ได้แปลว่า ฉันสนคุณ -
ชัดมั้ยคะ?
May 15 no choice for meเสาร์ที่ 23 พค. นี้
- Oman Air เปิดให้ walk-in ช่วงเช้าสำหรับคนที่ได้รับ invitation letter ช่วงบ่ายสำหรับคนที่ดุ่มๆเข้าไปดื้อๆ
- "กบ" on stage รอบบ่าย 2 และทุ่มครึ่ง
- ชุมนุมอ่านบทกวีที่หอศิลป์กรุงเทพ 1 ทุ่มตรง เนื่องในโอกาสที่ "Dead Poets Society" ครบ 20 ปี ...และครูหนูไปอ่านในงานนี้ด้วย
ทำไมทุกอย่างต้องเกิดขึ้นภายในวันเดียวฟะ?! เวรจริงๆ -*- May 11 25เข็มนาฬิกาเดินผ่านไปอย่างช้าๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงเมื่อ 25 ปีก่อน ผู้หญิงคนหนึ่งคงกำลังเจ็บท้อง และเด็กคนหนึ่งก็ได้เกิดมานั่งอัพบลอคในวันนี้ ... ฝนตกกระหน่ำมาตั้งแต่บ่ายวันที่ 10 พฤษภา ถ้าเช้าของวันที่ 11 พฤษภาคม 6.50 น. ฝนยังตกอยู่ มันก็คงจะเหมือน 25 ปีก่อนเปี๊ยบ แม่บอกว่า ฉันเกิดมาในเช้าวันที่ฝนตกกลางฤดูร้อน เป็นเด็กร่าเริง เลี้ยงง่าย ไม่โยเยเลย ... 25 ตัวเลขที่ฉันเคยรู้สึกว่ามันน่าสะพรึง มาถึงวันนี้ ความรู้สึกนั้นแปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่า วันเวลามันคงหล่อหลอมอะไรให้ฉันบ้าง ... 25 เมื่อไม่กี่วันก่อน ท่ามกลางความเงียบ ฉันนั่งอึ้งและสับสนกับชีวิต จุดหมายปลายทางที่วางไว้ดูมันห่างไกล สิ่งที่ต้องทำ และ สิ่งที่ปรารถนาจะทำ การเลือก บัดนี้วันเวลาเดินทางมาถึงครึ่งทาง ฉันเดินมาถึงทางแยกของวัยเด็กและผู้ใหญ่ในที่สุด ความฝันและความเป็นจริง ... ฉันจะไม่ยอมให้มันแยกจากกัน ฉันจะหลอมมันเป็นหนึ่ง ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ... อีกไม่กี่ชั่วโมงเมื่อ 25 ปีก่อน เด็กผู้หญิงคนหนึ่งกำลังจะลืมตาดูโลก ... ขอบคุณค่ะแม่ หนูรักแม่ค่ะ อยากได้ยินเสียงคำว่า "สุขสันต์วันเกิด" จากแม่จังเลยนะ แต่ไม่เป็นไรค่ะ หนูได้ยินมาตลอด 24 ปีแล้ว และจะได้ยินต่อไปทุกปีในความทรงจำ ... 25 years of my life I still trying to get that Great Big Hill of Hope for ...a Destination
Whats up [piano version] - 4 Non Blondes April 27 I dreamedเมื่อคืนฝันพิลึกมาก
ฝันว่านั่งอยู่บนเรือด่วนเจ้าพระยา
ขณะที่เรือกำลังจะเข้าเทียบท่าเทเวศร์ โป๊ะก็ล่ม - -''
คนที่ยืนรอเรืออยู่บนโป๊ะประมาณ 40-50 คนเทกระจาดลงน้ำ
เรากะความห่างระหว่างตัวเรือกับท่าน้ำว่าสัก 3 ช่วงแขนฟรีสไตล์แล้วโดดลงไป
ปรากฎว่ามันไม่แค่ 3 ช่วงแขนว่ะ มันประมาณ 5 ...แล้วกูว่ายน้ำเก่งเลย -*-
แต่ก็พยายามว่ายไปจนถึงฝั่งได้
หันหลังมองกลับไปในแม่น้ำ ปรากฎว่ามันกลายเป็นลานพื้นซีเมนต์กว้างๆ
แล้วคน 40 คนก็ยืนกันอยู่ตรงนั้น ทำท่าเหมือนเพิ่งขึ้นจากน้ำ
อะไรกันเนี่ย
ตีหวยได้เลขไรเรอะ???
ปล. กรูจะไม่มีวันไปยืนรอเรือบนโป๊ะที่มีคนมากกว่า 15 คนเด็ดขาด
ปล. My life has killed the dream I dreamed ...ท่อนสุดท้ายของเพลง I dream a dream ที่ป้า Susan Boyle ทำเราน้ำตาไหล |
พื้นที่ทั้งหมดของฉันบนโลกเสมือนจริง
ตัวไกล ใจยังอยู่
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Send a private message
Subscribe to RSS feed
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
Sign up for alerts
|
|
